KONTAKT:

Samorządowe Przedszkole nr 120
os. Strusia 8, 31-808 Kraków
Dyrektor: mgr Urszula Taborska
tel./fax 12 648-57-39
e-mail: przedszkole120@op.pl
www.przedszkole120.pl
Nr rachunku bankowego:
40 1020 2892 0000 5802 0590 4315

Grupa III Kaczeńce

METODA RUCHU ROZWIJAJĄCEGO WERONIKI SHERBORNE


       Ruch towarzyszy  w życiu człowieka od narodzin do śmierci, ujawniając się w różnych formach  aktywności. Jest to ruch związany z życiem codziennym i zaspokajaniem różnych potrzeb, ruch wykonywany w uprawianym zawodzie , ruch za pomocą , którego człowiek wyraża swe emocje,  jak też ruch, który służy nawiązywaniu kontaktów  i komunikowaniu się z otoczeni.
       W naszym przedszkolu od wielu lat pracujemy z dziećmi metodą Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne.  Metoda ta bazuje na tym co dla dzieci jest najważniejsze: radość płynąca z nieskrępowanego ruchu, możliwość pozytywnych doświadczeń w kontakcie z przyjaźnie nastawionymi ludźmi. Każde dziecko w czasie zajęć ma okazję przeżywać satysfakcję, radość i samozadowolenie. W czasie sesji dzieci doświadczają własnego ciała, poznają jego możliwości , zbierają informacje płynące z różnych zmysłów, uczą się bliskiego kontaktu z ludźmi. Wykorzystując ruch, który dla dzieci w wieku przedszkolnym  jest najlepszym źródłem poznawania świata, pobudzamy różne sfery rozwoju dziecka (emocje, intelekt, uspołecznienie) i mamy możliwość poznania jego  potrzeb.
Pracując metodą Ruchu Rozwijającego stosujemy następujące zasady:


1.Zasada dobrowolności. Nie zmuszamy dzieci do wykonywania proponowanych czynności. Próbujemy zrozumieć dlaczego dziecko unika pewnych sytuacji, działań. Dziecko ma swobodę, wykazuje własną inicjatywę.


2. Unikanie wszelkich ocen. Wszelka krytyka, ale również nadmierne chwalenie zaprzecza samej idei ruchu rozwijającego. To dziecko ma odczuwać przyjemność, poszukiwać nowych przeżyć ważnych dla siebie. Nie chodzi nam o ciągłe sterowanie nim, nie komentujemy sposobu wykonywania czynności tym bardziej, że nie jest to metoda rehabilitacji ruchowej. Dziecko ma tylko doświadczać własnego ciała, ruchu, przestrzeni, kontaktu z innymi.

3. Brak rywalizacji. Na zajęciach musimy wykluczyć ocenianie i porównywanie dzieci. One są obok siebie, wykonują podobne ćwiczenie, ale każde z nich realizuje je zgodnie ze swoimi możliwościami, we własnym tempie.
4. Dążenie do większej aktywności dzieci. Celem Ruchu Rozwijającego jest osiągnięcie takiej sytuacji, kiedy na zajęciach to dzieci staną się inicjatorami różnych form aktywności. Powinno się to odbywać stopniowo-zaczynamy od tego, że to dorośli  proponują różnorodne działania a potem oczekujemy rosnącej aktywności dzieci. Na koniec pozostawiamy im swobodę w wymyślaniu aktywności, sami pozostając „narzędziami”
w ich rękach .

5. Zmiana ról. W innych metodach terapeutycznych rzadko dochodzi do pełnej zmiany ról. Tu jest bardzo istotne „branie” i „dawanie” na przemian. Ja daję dziecku oparcie
i ono daje mi oparcie, ja je głaszczę i ono mnie głaszcze. Bycie opiekunem i podopiecznym wymaga pełnienia różnych ról. Rzadko się zdarza by dziecko spełniało rolę opiekuna, a jest to niezmiernie ważne dla niego  doświadczenie, na które  ma małe  szanse w codziennym życiu. Z kolei dla nas, dorosłych, poddawanie się zabiegom dziecka jest też nowym, istotnym przeżyciem.

6. Relacje. Ważne jest byśmy uświadomili sobie, jak różne relacje zachodzą w czasie terapii metodą Ruchu Rozwijającego.
a) Relacje „z” - w tych relacjach jedna osoba opiekuje się drugą, np. dziecko jest bierne
a rodzic opiekuje się nim (np. kołysze, masuje) a potem zawsze następuje zmiana ról.
Ćwiczenie: „Rolowanie po podłodze” – rodzic klęczy na podłodze przy leżącym na plechach obok dziecku, które ma wyciągnięte ręce w tył ( za głową). Rodzic stara się powoli i lekko obrócić (przetoczyć) dziecko na brzuch.

b) Relacja „razem”- rodzice (opiekunowie) i dziecko są równoprawnymi partnerami
w zabawie. Współpracując z dzieckiem, mogą obserwować jego aktywność, naśladować jego pomysły lub delikatnie wpływać na zmianę stereotypów ruchowych. Istotą relacji „razem” jest właśnie wspólne wykonywanie czynności i doświadczanie radości z tej wspólnoty.
Ćwiczenie: „Prowadzenie ślepca” – rodzic trzyma dziecko, (które ma zamknięte oczy) i prowadzi je (po chwili następuje zmiana ról).

c) Relacje „przeciwko” - celem tych ćwiczeń nie jest destrukcja, czy zachowania agresywne, ale świadomość własnej woli, umiejętność stawiania granic, obrona własnego „ja” bez robienia innym krzywdy. Dzięki dobrym doświadczeniom w czasie zajęć dziecko poznaje własne ciało, własną siłę i sprawność. Zdobywa poczucie bezpieczeństwa tak potrzebne w kontaktach z innymi ludźmi, poznając otaczającą przestrzeń, spotykając osoby, które akceptują jego zachowanie. Ludzie więc stają się mniejszym zagrożeniem dla dziecka. Większe poczucie pewności siebie prowadzi do tego, że dziecko zaczyna być aktywne, wykazuje inicjatywę, może być bardziej twórcze i każde może odnieść sukces, a to jest podstawą filozofii Weroniki Sherborne.
Ćwiczenie: „Paczka” – dziecko siedzi skulone na podłodze, rodzic klęcząc naprzeciwko, próbuje go rozpakować.
    Proponujemy Państwu zainteresowanie tą metodą do ćwiczeń w domu , zapraszamy też do udziału w zajęciach Metodą Ruchu Rozwijającego na warsztatach, które odbędą się
w naszym przedszkolu.